Υγεία
Μια νέα μελέτη αποκαλύπτει τον μηχανισμό που επιτρέπει στον εγκέφαλο να συγχρονίζει απομακρυσμένες περιοχές του για τη σύνθεση σκέψεων και αναμνήσεων.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο εντόπισαν έναν πιθανό μηχανισμό που επιτρέπει στον ανθρώπινο εγκέφαλο να συγχρονίζει απομακρυσμένες περιοχές του, διευκολύνοντας τη σύνθεση διαφορετικών πληροφοριών σε μία ενιαία εμπειρία. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Neuroscience, εξετάζει τις ηλεκτρικές δραστηριότητες του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια διαδικασιών μνήμης.
Η έρευνα περιλάμβανε 35 ασθενείς με ανθεκτική στη θεραπεία επιληψία, οι οποίοι είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και είχαν τοποθετηθεί ηλεκτρόδια στον εγκέφαλό τους για ιατρικούς λόγους. Αυτό επέτρεψε στους επιστήμονες να παρακολουθήσουν με ακρίβεια την ηλεκτρική δραστηριότητα των νευρικών κυττάρων. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να συγκρατήσουν μία ή τρεις εικόνες και στη συνέχεια να αναγνωρίσουν αν μια νέα εικόνα ανήκε σε αυτές που είχαν προηγουμένως δει.
Οι ερευνητές επικεντρώθηκαν σε σύντομες εκρήξεις ηλεκτρικής δραστηριότητας, γνωστές ως ripples (κυματισμοί), οι οποίες συμβαίνουν με συχνότητα περίπου 90 κύκλων ανά δευτερόλεπτο. Διαπίστωσαν ότι αυτές οι δραστηριότητες εμφανίζονταν ταυτόχρονα σε απομακρυσμένες περιοχές του εγκεφάλου, αυξάνοντας την πιθανότητα τα νευρικά κύτταρα να εκπέμψουν ηλεκτρικά σήματα κατά 30% και σε ορισμένες περιπτώσεις έως 49%.
Αξιοσημείωτο είναι ότι ο συγχρονισμός παρατηρήθηκε ακόμα και σε περιοχές που απείχαν έως και 22 εκατοστά, υποδεικνύοντας ότι δεν απαιτούνται άμεσες νευρωνικές συνδέσεις για την επικοινωνία μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου. Οι επιστήμονες παρομοιάζουν αυτή τη διαδικασία με ένα πλήθος ανθρώπων που αρχίζουν να χειροκροτούν στον ίδιο ρυθμό χωρίς καθοδήγηση.
Η ενίσχυση του συγχρονισμού παρατηρήθηκε όταν οι συμμετέχοντες έπρεπε να θυμηθούν περισσότερες εικόνες. Όταν κλήθηκαν να συγκρατήσουν τρεις εικόνες, ο συγχρονισμός αυξήθηκε κατά 13% κατά τη διάρκεια της συγκράτησης και κατά 19% κατά την αναγνώριση. Οι νευρώνες που ενεργοποιήθηκαν ταυτόχρονα κατά την αρχική εμφάνιση μιας εικόνας παρουσίαζαν μεγαλύτερη πιθανότητα να επαναλάβουν το ίδιο μοτίβο όταν την ξαναέβλεπαν, οδηγώντας σε ταχύτερη αναγνώριση.
Αυτά τα ευρήματα προσφέρουν μια νέα προοπτική για την κατανόηση της ανθρώπινης σκέψης και της ικανότητας του εγκεφάλου να συνθέτει διάσπαρτες πληροφορίες σε μια ενιαία εμπειρία, μέσω του συγχρονισμού των απομακρυσμένων νευρωνικών δικτύων.
