Πολιτισμός
Στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ομάδας χορού της Μάρθας Γκράχαμ, διοργανώνεται συνέδριο στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, εστιάζοντας στη σύνδεση της χορογράφου με την αρχαία ελληνική μυθολογία.
Η Μάρθα Γκράχαμ, μία από τις πιο εμβληματικές χορογράφους του 20ού αιώνα, παρουσίασε το 1962 στην Αθήνα επτά έργα, εκ των οποίων τρία είχαν αρχαιοελληνική θεματολογία. Η Νίνα Παπαθανασοπούλου, καθηγήτρια στο πρόγραμμα College Year in Athens και συγγραφέας του βιβλίου «Martha Graham and Greek Myth: The Ancient World in Modern Dance», αναφέρει ότι τα έργα περιλάμβαναν τον μύθο του Οιδίποδα, τη «Φαίδρα» και την «Κλυταιμνήστρα».
Το συνέδριο «Martha Graham, Greek Myth, and Modern Performance: 100 Years of Graham & the Greeks» θα πραγματοποιηθεί αύριο, 22 Οκτωβρίου, και περιλαμβάνει ομιλίες και μια διάλεξη-περφόρμανς με αναβιώσεις έργων της Γκράχαμ από τέσσερις χορευτές, υπό την καθοδήγηση της Πένυς Διαμαντοπούλου, πρώην σολίστ του Martha Graham Ensemble.
Η Γκράχαμ, η οποία ίδρυσε την ομάδα χορού της το 1926, έχει επηρεάσει τη σύγχρονη χορογραφία με την προσέγγισή της στο αρχαίο δράμα. Η Νίνα Παπαθανασοπούλου σημειώνει ότι η Γκράχαμ αποδομεί τη δημόσια και πολιτική διάσταση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, εστιάζοντας στον εσωτερικό κόσμο και την ψυχοσύνθεση των γυναικών.
Η σύνδεση της Γκράχαμ με την αρχαιότητα επεκτείνεται και σε έργα φιλοσόφων και καλλιτεχνών που έχουν επηρεαστεί από την ελληνική σκέψη, όπως ο Νίτσε και ο Πικάσο. Η Γκράχαμ παρουσίασε πολλές αρχαιόθεμες παραστάσεις, με την τελευταία, την «Περσεφόνη», να κάνει πρεμιέρα το 1987.
Η επιρροή της Γκράχαμ παραμένει ζωντανή στην Ελλάδα, καθώς η ομάδα της έχει επισκεφθεί τη χώρα πολλές φορές από το 1962, με τις τελευταίες παραστάσεις να πραγματοποιούνται το 2022 και προγραμματισμένες για το 2025.
Η Νίνα Παπαθανασοπούλου αναφέρει ότι οι κλασικιστές τα τελευταία χρόνια εξετάζουν νέους τρόπους κατανόησης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, εστιάζοντας στον χορό ως αφηγηματικό μέσο, αντί της απλής αναβίωσης αρχαίων χορευτικών πρακτικών. Στο πλαίσιο αυτό, η Γκράχαμ και η δουλειά της προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα για τη σύγχρονη κατανόηση της αρχαίας τέχνης.
