Πολιτική
Το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε ότι το Δημόσιο πρέπει να έχει εξαντλήσει άλλες επιλογές είσπραξης πριν προχωρήσει σε κατασχέσεις πρώτης κατοικίας.
Με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), περιορίζεται η δυνατότητα του Δημοσίου να προχωρά σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς της μοναδικής κατοικίας οφειλετών για χρέη προς το Δημόσιο. Σύμφωνα με την απόφαση 1404/2026, το Δημόσιο υποχρεούται να έχει ερευνήσει και αποκλείσει την ύπαρξη άλλων περιουσιακών στοιχείων από τα οποία μπορεί να εισπράξει την οφειλή, πριν προχωρήσει σε αναγκαστική εκτέλεση.
Η απόφαση αυτή συνδέει τη νομιμότητα της αναγκαστικής εκτέλεσης με τη συνταγματική προστασία της κατοικίας και της οικογενειακής ζωής. Το ΣτΕ τονίζει ότι η απώλεια της μοναδικής κατοικίας ενός οφειλέτη δεν μπορεί να είναι αυτομάτως αποτέλεσμα της είσπραξης χρεών, χωρίς προηγούμενη διερεύνηση άλλων εναλλακτικών τρόπων ικανοποίησης της απαίτησης.
Η υπόθεση που οδήγησε στην απόφαση αυτή αφορούσε μια μεζονέτα στο Μοσχάτο, η οποία ανήκε κατά 50% σε διευθύνοντα σύμβουλο ανώνυμης εταιρείας και κατά 50% στη σύζυγό του. Ο προϊστάμενος της ΔΟΥ είχε κινήσει τη διαδικασία πλειστηριασμού για την είσπραξη οφειλών ύψους 142.917 ευρώ της εταιρείας. Ο διευθύνων σύμβουλος προσέφυγε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο, υποστηρίζοντας ότι το ακίνητο ήταν η μοναδική κατοικία της οικογένειάς του. Το Πρωτοδικείο έκανε δεκτή την ανακοπή του, κρίνοντας ότι η διαδικασία πλειστηριασμού παραβίαζε τις συνταγματικές αρχές.
Το Δημόσιο άσκησε έφεση, η οποία απορρίφθηκε από το Διοικητικό Εφετείο, το οποίο επιβεβαίωσε ότι η μεζονέτα ήταν η μοναδική κύρια κατοικία του οφειλέτη και της οικογένειάς του. Το ΣτΕ, εξετάζοντας την υπόθεση, απέρριψε την αίτηση του Δημοσίου, επισημαίνοντας ότι η νομιμότητα της αναγκαστικής εκτέλεσης απαιτεί να αποδεικνύεται η αναγκαιότητα της επιλογής της κατοικίας για την είσπραξη των χρεών.
Η απόφαση αυτή δεν καθιερώνει γενική ασυλία για την πρώτη κατοικία, αλλά θέτει συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την αναγκαστική εκτέλεση, όταν αυτή απειλεί την οικογενειακή ζωή. Το ΣτΕ υπογραμμίζει τη σημασία της προστασίας της κατοικίας, συνδέοντάς την με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικής και οικογενειακής ζωής.
