Κοινωνία
Η 82χρονη Πελαγία, που ζει στο Υπνωτήριο των Γιατρών του Κόσμου, είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα ηλικιωμένων που βρέθηκαν άστεγοι στην Αθήνα λόγω οικονομικών δυσχερειών και εξώσεων.
Η κυρία Πελαγία, 82 ετών, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αυξανόμενης τάσης των ηλικιωμένων που μένουν άστεγοι στην Αθήνα. Η ιστορία της αποκαλύπτει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι στην ελληνική κοινωνία, καθώς η οικονομική κρίση και οι μειώσεις στις συντάξεις έχουν οδηγήσει πολλούς σε αδιέξοδο.
Η Πελαγία μεγάλωσε σε εύπορη γειτονιά και παντρεύτηκε νωρίς. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η οικονομική της κατάσταση επιδεινώθηκε. Η σύνταξή της, που ανέρχεται σε περίπου 550 ευρώ, δεν είναι αρκετή για να καλύψει τα έξοδα διαβίωσης και στέγασης. Όταν ο γιος της, που την φιλοξενούσε, αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούσε να πληρώσει το ενοίκιο, η Πελαγία και ο γιος της βρέθηκαν αντιμέτωποι με την έξωση.
Η κοινωνική λειτουργός των Γιατρών του Κόσμου, Άννα Μαρία Ανδρέου, επισημαίνει ότι η Πελαγία δεν είναι μοναδική περίπτωση. Πολλοί ηλικιωμένοι που φιλοξενούνται στο Υπνωτήριο είναι άτομα που έχουν χάσει τη στέγη τους λόγω εξώσεων και δεν έχουν οικογενειακή υποστήριξη. Η οικονομική τους κατάσταση, σε συνδυασμό με την αύξηση των ενοικίων στην Αθήνα, καθιστά δύσκολη τη διαβίωσή τους.
Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, περίπου το 31,8% των ηλικιωμένων στην Ελλάδα δίνει πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του στη στέγαση, γεγονός που τους καθιστά ευάλωτους σε στεγαστική υπερεπιβάρυνση. Το ποσοστό αυτό είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρώπη, με τις ηλικιωμένες γυναίκες να πλήττονται περισσότερο, καθώς το ποσοστό τους φτάνει το 37,5%.
Οι Γιατροί του Κόσμου αναφέρουν ότι έχουν παρατηρήσει αύξηση των αιτημάτων από δήμους για βοήθεια σε ηλικιωμένους άστεγους. Ωστόσο, οι διαθέσιμες δομές για ηλικιωμένους είναι περιορισμένες, με το Γηροκομείο Αθηνών συχνά να μην δέχεται νέους φιλοξενούμενους. Αυτό αναγκάζει πολλούς ηλικιωμένους να καταφεύγουν σε προσωρινές λύσεις, όπως το Υπνωτήριο ή ακόμα και νοσοκομεία, μέχρι να βρουν μόνιμη στέγη.
Η περίπτωση της Πελαγίας αναδεικνύει την ανάγκη για περισσότερες υποστηρικτικές δομές και πολιτικές που θα βοηθήσουν τους ηλικιωμένους να διατηρήσουν τη στέγη τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
